این محنتی که می‌‌کشم از تنگی قفس
کفران نعمتی است که در باغ کرده‌‌‌ام

 

گاه انسان با نگاهی خاک را زر می‌‌کند
گاه قدر خویش را از خاک کمتر می‌‌کند

/ 0 نظر / 2 بازدید